Beelden uit vervlogen tijden

De Dorpsomroeper van Muntendam

 

Mien "Fordje" is mien hondekar,
het nooit ain lekke band,
En 't weer was mie nog nooit zo bar
of 'k ging deur Grun'gerland
Van Borger trek ik noar de boer,
Dat heurt zo veur Jan Zoer

Van d'olle wiek tot aan de diek,
Van Zoltkamp tot de Schans,
Dai halle wereld is mien riek,
Mien motor is wat mans,
Al gait veur Nero soms wat stoer,
Hai trekt toch trouw Jan Zoer

Ik roup joe 't neis tou laot of vroug,
'K bin kwiek nog op mein bain
Mien belle luidt deur 't haile Loug,
tot ik 't pensioen verdain,
Moar 't leste heb ik in de loer,
dat wordt nait dik veur Jan Zoer.

Meisjes met de Foekerommelpot

 

 

Twee meisjes uit Muntendam. Begeleid door een foekerommelpot zongen de meisjes bij de huizen hun liedjes 'om een centje te verdienen.

Hoak in oge,
Tikke takke toge,
Gõldpampier,
Tierelierelier;
Ik heb zo laank mit de rommelpot geloop'm,
'k Heb gain geld om brood te koop'm,
Foekebatterij, foekebatterij,
Geef ie 'n sintje, din goa ik veurbij
Vrouwtje 't is in de vaast'n
De worst'n dij hang'n in de kaast'n
Vrouwtje geef mie dit,
Vrouwtje geef mie dat,
'k Wol da'k 'n stok van 't vark'ntje had!

Een voorbeeld van een Muntendammer venter in de jaren twintig. Ventend met haringen, bokkingen, sinaasappelen, citroenen etc. geladen op een kruiwagen werd soms wel 40 km afgelegd.

Een bekende figuur uit vroegere dagen in de Veenkolonie: De Muntendammer koopvrouw keert terug en zo te zien "leeg"

Jobke met zijn aapje

Dit is Jacob Henderikus Veldt geb.15-2-1824 Veendam, ovl. aldaar 19-3-1908. Getrouwd met Grietje Hindriks Pabens.

Een bekende figuur in Veendam en omstreken dus ook in Muntendam was Jobke met z'n aapje. Hij trok langs scholen en gebouwen waar veel volk bijeen was en liet zijn aapje kunstjes vertonen. De aap had hij gekregen van iemand die het beestje voor hem had meegenomen uit "de Oost".

Het verhaal wil dat hij zijn lichaam aan een wetenschappelijk instituut had verkocht. Jarenlang beweerde men dat het skelet in het biologie-lokaal van de Winkler Prins HBS van Jobke Velt was. Nadat het skelet in verval raakte werd het naar een preparateur gezonden. Na onderzoek werd vastgesteld dat het skelet van een vijftigjarige man was. Het skelet kon dus niet van Jobke zijn want hij werd immers 84 jaar! Tot op heden is Jobkes graf niet te vinden. Zou het dan toch...?

Bron: Veenkoloniaal Volksalmanak nr. 14.2000

Artikel/pagina delen

Reacties zijn gesloten.